कथासार:
यो कथा हो दुई असल साथी—अभय र सूर्या—को, जसको मित्रता कहिले श्रीमान–श्रीमतीजस्तै न्यानो थियो, तर अहंकार, आत्मसम्मान र बुझाइको अभावले उनीहरूलाई जानी दुश्मनजस्तै टाढा बनाइदियो।
अभय र सूर्या।
विद्यालय जीवनदेखि यति मिल्ने साथी थिए कि एकले खाएको कुरा अर्कोको मुखमा स्वाद आउँथ्यो। एकले दुख पायो भने अर्कोको मन भारी हुन्थ्यो। संसारले उनलाई “एउटा आत्मा, दुई शरीर” भनेर चिन्थ्यो।
दुवैले साथमा जिन्दगीका असंख्य मोडहरू पार गरे—बेरोजगारी, ब्रेकअप, पारिवारिक तनाव, र साना सफलता पनि सँगै बाँडे। जब सूर्याको बाबु बिते, अभयले उसको हात तीन दिन छोडेन। र जब अभय बेरोजगार भएर मानसिक तनावमा गयो, सूर्याले रातभर उसको कान समातेर रोएको थियो।
तर त्यसपछि आयो जीवनको एउटा सानो मोड — “इगो”।
सानोतिनो मतभेद भयो। एउटा कुरा नबुझेको अभिनय गर्यो, अर्कोले बुझाउन खोजेन। अभयले सोचे, “म नै सधैं झुक्नुपर्ने?”
सूर्याले पनि जिरो रिप्लाइ, जिरो प्रयास।
केही समयपछि, अभयले सामाजिक सञ्जालमा लेख्यो:
“धेरै बोल्नेले साँचो मित्रता बुझ्दैनन्।”
सूर्याले त्यसलाई आफूमाथिको घोचाइ ठान्यो। उसले लेख्यो:
“जसको आँखा चिम्लिएको छ, उसले कसरी देखोस् माया?”
दुवैले एक–अर्कालाई ब्लक गरे। जुन आँखामा संसार देख्थे, अहिले नजर मिल्दा पनि टाढा फर्कन्छन्।
तर प्रश्न यति हो —
के प्रेम सकिएको थियो? होइन।
के सम्झना हराएका थिए? होइन।
तर अहंकार, चोट र ‘म म भन्ने सोच’ ले तिनीहरूको मित्रतालाई टुक्र्यायो।
समाप्ति (अन्तिम लाइन):
“समय साक्षी छ — सम्बन्ध प्रेमको कारण होइन, अहंकार र मौनताको कारण चिसिन्छ। अनि कहिले–काहीं, सबैभन्दा नजिकको मान्छे नै सबैभन्दा टाढाको हुन जान्छ…।”
