संध्या साँझको उज्यालो अस्ताउँदै थियो। पोखरीको छेउमा सुमन एक्लै बसेको थियो। हातमा एक पुरानो डायरी, जसको पानाहरूमा जीवनका केही अधुरा शब्दहरू थिए। त्यो डायरी ऊ बेला–बेला पल्टाउँथ्यो, तर पढ्दैनथ्यो—जसरी उसले ती सम्झनाहरूलाई पनि मनभित्र मात्र राखेको थियो, शब्दमा कहिल्यै उतारेको थिएन।
त्यस डायरीमा थियो—अनया।
ऊ सुमनको बालसखा, एकैपटक मनका साढे, अनि जीवनको सबैभन्दा मौन सम्बन्ध।
कहिल्यै “म तिमीलाई माया गर्छु” भन्ने शब्दहरू साटिएको थिएन। कहिल्यै कुनै प्रस्ताव, कुनै वाचा थिएन।
तर जब आँखाहरू मिल्थे, मौनताले धेरै कुरा भन्थ्यो।
विद्यालय सकिएपछि अनया सहर गइन्। सुमन गाउँमै रह्यो। सामाजिक सञ्जाल थिएन, फोन पनि शायद कहिल्यै साटिएन। तर हरेक बर्षको त्यो माघे संक्रान्तिमा अनया पोखरी किनारको त्यही रुखमुनि आउँथिन्—सुमनले जस्तै मौन भएर।
उनीहरू बोलेका कहिल्यै थिएनन्। तर उपस्थितिहरू, ती मौन हाँसो, ती दृष्टिहरू—यी नै त थियो उनीहरूको संसार।
तर आज… अनया छैन।
यो माघे संक्रान्ति पनि उसकै अनुपस्थितिमा बित्दैछ।
सुमनले एक गहिरो सास फेर्यो र डायरीको अन्तिम पानामा एउटा वाक्य लेख्यो —
“न त आवाज चाहिन्छ, न त उपस्थिति — केही सम्बन्धहरू त मौनतामै अमर हुन्छन्।”
र त्यसपछि ऊ उठ्यो—शान्त तर भरिएको मुटु लिएर।
